Af hverju er bloggið að hverfa?

Ég hef verið að pæla. Þessi blogsíða, sem ég setti í loftið fyrir rúmum tíu árum, lifði einu sinni góðu lífi. Síðasta færsla – fyrir þessa sem ég er að skrifa núna – er orðin rúmlega tveggja ára gömul. Ég hef því spurt sjálfan mig af hverju ég hætti að blogga. Ég hafði nefnilega töluvert gaman af því.

Það hefur mikið breyst á Netinu undanfarin ár. Bloggið hefur að mestu vikið fyrir samfélagsmiðlum eins og Facebook, Twitter og Instagram. Þar er jú massinn og svörun við deildu efni hröð. En á sama tíma hafa þessir miðlar orðið að markaðsmaskínu.

Ég hef lengi verið hugsi yfir öllu því efni sem rignir yfir mann á samfélagsmiðlunum, sem virðist vera póstað af einhvers konar róbotum. Tíðnin er ör og oftar en ekki eru notaðir kvótar – sem passa oft ágætlega við myndefnið – en segja manni afskaplega lítið um það hver viðkomandi er í raun og veru. Og í stað þess að treysta á eigin tilfinningu fer maður að gera slíkt hið sama. Setja inn mynd 2-3x á dag sem birtist samtímis á Facebook og Instagram og skrifa dulbúin sölutexta með. Til að selja þjónustu þarf maður jú að vera sýnilegur. Markaðsmógúlar mæla með því að pósta mikið, hashtagga og linka svo eins og brjálæðingur. En það er erfitt að átta sig á hverju það skilar. Ég veit að mikill meirihluti þeirra verkefna sem ég hef fengið í gegnum tíðina kom í gegnum beinar tilvísanir – eða svokallað word of mouth.

Það var Egill Harðar sem hvatti mig til þess að stofna bloggið árið 2006. Hann hannaði lógóið mitt og við höfðum rabbað svolítið saman um það hvernig Netið nýtist best fyrir fólk í kreatíva geiranum. Hann ráðlagði mér að skrifa færslur sem væru ekki bara um ljósmyndun. Þannig gætu hugsanlegir viðskiptavinir fengið betur á tilfinninguna hvaða mann ég hef að geyma.

Ég fór eftir ráðum hans og það stóð heima – færslur af daglegu lífi og hugleiðingum fá meiri traffík en eintómt græjurúnk. Ég held að þegar öllu er á botnin hvolft finnst okkur meira gaman að kynnast öðru fólki en að skoða dulbúnar auglýsingar.

Ég ætla því að sjá hvort mér takist að blása nýju lífi í bloggið mitt. Sjáum hvað setur.

3 thoughts

  1. You Go Girl!
    Er einmitt að spá í að koma upp einhverju blog-skrípi nú þegar ég er að breyta síðu minni.
    Sjáum hvernig það gengur.

  2. Ég er með þér í þessu. Á samt eftir að finna taktinn með að blogga. Sérstaklega þegar ég er ekki nógu sáttur við vefinn minn. “Þegar vefurinn er reddí, þá…” segir röddin á hægri öxlinni minni.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *